Цитаты из книги Дожить до рассвета

— Я табе скажу з уласнага вопыту. На вайне — там быў парадак, дзе салдаты баяліся камандзіра болей, чым немца, — шматзначна паведамляе ён і далонню рубам б’е па стале. — У такога камандзіра ўсё: і задача выканана і грудзі ў ордэнах. — А людзі?

«– Герой! – Чего? – не понимает парень. – Говорю, герой! –» «кричу я сквозь грохот разрывов. – Конечно, злой! Потому, что безобразие! Безобразие – это факт. Отбили половину Украины, прорвали фронт, окружили Кировоград. А тут вот заминка – гоняют, как зайцев по степи.»

Каб піць за здароў'е, трэба яго мець.

Гэта толькі здаецца так, што новыя горш за старых, проста яны невядомыя.

Ты - самая большая моя боль в жизни. Ты - незаживающая моя рана. Другие уже все зарубцевались, а ты кровоточишь и болишь, видно, потому, что ты - рана в сердце.

Должно быть, для них самое яркое олицетворение войны - вот этот салют. Книжки о ней - скука. История - тоже. Но салют - это зрелище, и они его обожают.

Ведаеце, мы былі абдзелены ў нашым жыцці дабрынёй, можа быць, таму так даражылі яе малою рэштай, якая нам дасталася. І якой мы стараліся надзяляць іншых.

Навучаны жыццём, ён ужо разумеў, што за ўсё трэба плаціць — за добрае і за кепскае, якія так моцна звязаны ў гэтым жыцці. Але ўся справа ў тым: хто плоціць? Плоціць, канечне ж, той, хто менш за ўсіх вінаваты, хто не разлічвае на выгаду, хто ад нараджэння схільны даваць, у адрозненне ад тых, хто навучыўся браць ды патрабаваць з іншых.

чалавеку ўласціва такое атавістычнае пачуццё — насалода чужымі пакутамі.

Знаеш, каб ацаніць яечню, не абавязкова самому несці яйкі.

Незразумелая, складаная, супярэчлівая істота — чалавек!

Шкадаванне — патрэбна слабым.

Не будзем шкадаваць мы, не пашкадуюць і нас.

Калі нічога немагчыма зрабіць, трэба сабраць сілы, каб застацца сабой.

Верыць у бога — зусім не значыць старанна маліцца ці рэгулярна выконваць абрады. Гэта хутчэй — мець бога ў душы. І паступаць адпаведна. Адпаведна сумленню, гэта знычыць па-боску.

Чалавек заўжды спадзяецца. Нават наперакор розуму.

вымусілі мяне зразумець, што людзі дзеляцца не па саслоўнай ці класавай прыналежнасці, не па прафесіях і пасадах, а на добрых і злосных і што на аднаго добрага ў жыцці трапляе дзесяць злосных.

Той, хто мяркуе здалёку ці праз нейкі час, заўжды мяркуе болей разумна, але ці болей сумленна - во ў чым пытанне.

Страціць дарослага сына - што можа быць горай для маці?

У кожнага чалавека павінны быць свае сакрэты.