Цитаты из книги Дожить до рассвета

Навучаны жыццём, ён ужо разумеў, што за ўсё трэба плаціць — за добрае і за кепскае, якія так моцна звязаны ў гэтым жыцці. Але ўся справа ў тым: хто плоціць? Плоціць, канечне ж, той, хто менш за ўсіх вінаваты, хто не разлічвае на выгаду, хто ад нараджэння схільны даваць, у адрозненне ад тых, хто навучыўся браць ды патрабаваць з іншых.

чалавеку ўласціва такое атавістычнае пачуццё — насалода чужымі пакутамі.

Знаеш, каб ацаніць яечню, не абавязкова самому несці яйкі.

Незразумелая, складаная, супярэчлівая істота — чалавек!

Шкадаванне — патрэбна слабым.

Не будзем шкадаваць мы, не пашкадуюць і нас.

Калі нічога немагчыма зрабіць, трэба сабраць сілы, каб застацца сабой.

Верыць у бога — зусім не значыць старанна маліцца ці рэгулярна выконваць абрады. Гэта хутчэй — мець бога ў душы. І паступаць адпаведна. Адпаведна сумленню, гэта знычыць па-боску.

Чалавек заўжды спадзяецца. Нават наперакор розуму.

вымусілі мяне зразумець, што людзі дзеляцца не па саслоўнай ці класавай прыналежнасці, не па прафесіях і пасадах, а на добрых і злосных і што на аднаго добрага ў жыцці трапляе дзесяць злосных.

Той, хто мяркуе здалёку ці праз нейкі час, заўжды мяркуе болей разумна, але ці болей сумленна - во ў чым пытанне.

Страціць дарослага сына - што можа быць горай для маці?

У кожнага чалавека павінны быць свае сакрэты.

Усё роўна вайна хітрэй за цябе. Яе не перахітрыш.

каму чаго хочацца, таму бог таго і не дае

Я так лічу: што Смаленшчына, што Беларусь - адзін чорт. Бульбянікі.

Берагчы заўжды ўсіх трэба. Кожнаму адно жыццё адмерана.

Он ни на что не надеялся,он не уповал на чудо,знал:для таких,с простреленной грудью, чудес на войне не бывает.Он ни на то не надеялся, он только хотел умереть не напрасно... Но для этого надо было дожить до рассвета..

Великое это дело - человеческая открытость, правдивая исповедь без тени расчета, желания подать себя лучше, чем ты есть в действительности.