Цитаты из книги Невыносимая легкость бытия

Eleganckich kobiet, które demonstrowały swą pogardę krocząc na wysokich, pięknych nogach, jakich w Rosji nie można zobaczyć już od pięciu czy sześciu wieków.

Kultura tonie w masie produkcji, w lawinie pism, w szaleństwie ilości.

Nagie ciała, cóż to takiego! To jest normalne. Wszystko, co normalne jest piękne!

Dopóki ludzie są młodzi i muzyczna kompozycja ich życia składa się zaledwie z kilku taktów, mogą ją pisać wspólnie i wymieniać się motywami, ale kiedy są już starsi w momencie spotkania, ich muzyczna kompozycja jest mniej więcej zamknięta i każde słowo, każdy przedmiot oznaczają coś innego w kompozycji jednego i drugiego.

Wszystkie poprzednie zbrodnie Rzeszy rosyjskiej były zakryte dyskretnym cieniem. Deportacja milionów Litwinów, zamordowanie setek tysięcy Polaków, likwidacja Tatarów krymskich, wszystko to pozostało w pamięci bez żadnego fotograficznego dokumentu, więc właściwie jako coś nie do udowodnienia, coś, co wcześniej a poźniej będzie można ogłosić za mistyfikacje.

Nasze życie codzienne jest bombardowane przez przypadki, dokładniej mówiąc przez przypadkowe spotkania ludzi i zdarzeń, które nazywamy koincydencją.

Od pierwszego dnia okupacji samoloty rosyjskie całymi nocami krążyły nad Pragą.

— Dzięki Ruskim stałam się bogata — śmiała się przez telefon Sabina.

Czeskie miasta były ozdobione tysiącami malowanych ręcznie plakatów, pełnych pogardliwych i ironicznych napisów, epigramów, wierszyków, karykatur Breżniewa i jego armii, z której wszyscy wyśmiewali się jak z cyrku analfabetów.

I nienawiść do Rosjan odurzała ludzi jak alkohol.

Kochać się z kobietą i spać z nią, to dwie namiętności nie tylko różne, ale prawie przeciwstawne.

Życie zawsze przypomina szkic.

Człowiek przeżywa wszystko po raz pierwszy i bez przygotowania.

Człowiek nigdy nie może wiedzieć, czego ma chcieć, ponieważ dane mu jest tylko jedno życie i nie może go w żaden sposób porównać z swymi poprzednimi życiami ani skorygować w następnych.

Молчание лежало между ними как страдание

Вновь и вновь он вспоминал, как она лежала на тахте; она не вызывала в памяти никого из его прошлой жизни. Она не была ни возлюбленной, ни женой. Это был ребенок, которого он вынул из просмоленной корзинки и опустил на берег своего ложа.

- Потому что любить - значит отказаться от силы, - ответив Франц тихо

В саду был полумрак, время между днем и вечером, на небе стояла бледная луна, лампа, забытая в комнате мертвых.

Царствие Божие на земле значит справедливость.

Вопрос словно нож, разрезающий полотно нарисованной декорации, чтобы можно было заглянуть, что скрывается за ней.