Отзывы о книге Стигмалион

Калі я толькі пачала чытаць кнігу, я чамусьці чакала, што пазнаёмлюся з гісторыяй у стылі "Разбуры мяне" ад Тахіры Мафі. Я ўпарта праігнаравала анатацыю, таму першыя радкі прывялі мяне да збянтэжанасці. І няхай я сутыкалася з кнігай у розных кніжных пабліках, я зусім забыла сюжэт.  Зрэшты, адно я памятала -  Вільям са "Стыгмаліёна" трапіў у рэйтынг самых гарачых кніжных хлопцаў. Ох, здаецца, час заносіць яго ў спіс недасягальных персанажаў, з якімі ў мяне нічога не атрымаецца - нязменная класіка.

Даўно не было, каб я праглынала кнігу старонку за старонкай. У апошні раз гэта здарылася летам. І вось я зноў была настолькі захоплена гісторыяй, што не хацела адрывацца ад апавядання нават на звычайныя рэчы накшталт ежы. Але добраму час падысці да канца, і апошняя старонка перавернута. І што я магу сказаць у выніку? Што гэта апынулася добрым рашэннем - чытаць кнігу ў адзіноце і гарлапаніць падчас некаторых момантаў. Праўда, я чытала і падчас працы, але тады мне даводзілася стрымліваць сябе, каб незнарок не выказацца нецэнзурна. А такіх эпізодаў было дастаткова.

Гераіня са смяротным захворваннем - такія гісторыі прыцягваюць увагу аўдыторыі, выклікаючы спачуванне. І, як заўсёды, узнікаюць абмежаванні ў жыцці персанажаў. Чымсьці падобнае на кнігу Ніколы Юн "Увесь гэты свет" (ох, я пераходжу за параўнанняў). Але тут усё значна сур'ёзней: Лоры не здольная спазнаць увесь спектр эмоцый, даведацца, што гэта такое - кахаць і быць каханай, не баючыся наступстваў. Усё абмяжоўваецця алергіяй на дакрананні - турмой, якую яна кліча Стыгмаліёнам. Але, як і любому зняволенаму, дзяўчыне хочацца вырвацца з клеткі і нарэшце стаць звычайным чалавекам. Вучоба ва ўніверсітэце дазваляе змяніць ход звыклых падзей і ўсвядоміць, што ж азначае слова "жыць". Разважанні пра смерць, каханне, вершы выцягваюць Лоры з кокана, ператвараючы ў цудоўнага матылька, да якога цягнуцца людзі. Але мінулае раптам нагадвае пра сябе і не адпускае. Выпадковая сустрэча і тое, што за гэтым рушыла ўслед, прыводзяць да незвычайных падзей - любоўных адносін, здымкаў у рэкламе, сапраўднай турмы, нечаканага сяброўства і адкрыццяў.

Увогуле, кніга дазваляе раскрыць іншыя бокі сваёй асобы. Гісторыя паказвае, што тыя сцены, што мы ствараем у галаве, трэб+а разбурыць і адкрыцца свету і людзям. Гэта можа быць цяжка спачатку, але потым прыйдзе задавальненне і палягчэнне.

У Долорес редкое заболевание - аллергия на прикосновения, которая проявляет себя в виде сильнейших ожогов, и они, в свою очередь, могут привести к летальному исходу. 

Такая интересная история, которую можно нереально круто развить, перетекла в обычный роман «ненависть-любовь», подростковые драмы, и крутышки-университета-ненавидят-гг-ведь-она-влюбилась-в-парня-одной-крутышки. 

В целом, сюжет неплохой, не слишком динамичный, но интриг и всяких резких поворотов хватает. 

Что меня удивило: 

по каким-то причинам Долорес забывала о том, что у неё редкое заболевание, видимо, как и сама Кристина Старк. Да и вообще, если у тебя такое заболевание, зачем ходить в место, где большое скопление ПЬЯНЫХ людей в надежде, что ты выйдешь сухой из воды? 

Ладно, этого может не понимаю только я и вообще зря бычу. Судить вам. 

История мне понравилась, не считая некоторых непониманий, которые в моей голове. Я думаю, что книга достойна вашего внимания, она получилась ХОРОШАЯ, конечно, не сравнится с Гончими Лилит, но на полке должна присутствовать. 

Оценка: 7/10

Долорес Макбрайд — молодая девушка с редким аутоиммунным заболеванием. Любое прикосновение к другим людям, а также их кровь, пот и слюна вызывают у неё аллергию в виде сильнейших ожогов. Если Долорес вовремя не оказать помощь, она умрёт. Лори уверена, что обречена никогда не узнать, что такое нормальные отношения и и быть счастливой, но у судьбы на неё свои планы.
Прекрасная и трогательная история с отличным сюжетом и замечательной любовной линией. Сильные и хорошо прописанные персонажи.
Эта книга стала для меня знакомством с автором и сначала мне не очень пришёлся по вкусу слишком уж современный, по моему мнению, слог написания данного романа, но к середине книги я привыкла. Конец книги меня также вполне порадовал, не считая пары деталей