Отзывы о книге Кладбище домашних животных

  • Аватар пользователя
    Ales_Moyski
    10 ноября 2014
    Дзяцінства - час, які забываецца, але чамусьці ў дзяцінстве закладаецца падмурак ведаў. Сцівен Кінг

    Час успамінаў. Час кароткіх рэцэнзій. Час дарослых кніжак з дзяцінства. Большасць маіх знаёмых глядзелі фільм, але не чыталі аднайменнай кніжкі - "Могілкі хатняй жывёлы". Я наадварот толькі зараз паглядзеў фільм па рамане, які ўразіў мяне ў дзяцінстве. Глядзеўшы фільм, я зразумеў, наколькі ж кіно часам звужае сутнасць кнігі. Сцівен Кінг, акрамя таго, што палохае, вельмі часта вучыць, аналізуе праблемы сямейнага жыцця праз свае кнігі ("Ззянне", "Роза Марэна" пра алкагалізм і гвалт у сям'і). Як распавесці дзецям пра смерць? Такое пытанне ставіць Сцівен Кінг у рамане "Могілкі хатняй жывёлы". Зомбі, уваскрашэнні ката Чэрча (ад Уінстана Чэрчыля), сына, жонкі - гэта павярхоўны сюжэт, а сутнасць у тым, каб патлумачыць смерць хатняга любімца, з якой многія з нас, чытачоў, сутыкаліся ў жыцці. Глыбіня раману ў тым, каб прааналізаваць, што такое смерць і ці гатовы дзіцёнак яе ўспрыняць, як ён гэта зробіць і ці не атрымае душэўнае траўмы (і колькасна разважанні на гэтую тэму займаюць большасць старонак кнігі).

    Я не хачу, каб Чэрч паміраў! Ён - мой кот! Ён - не кот Бога! Няхай у Бога будзе свой кот! Няхай у бога будуць усе праклятыя, старыя каты, калі ён хоча, то няхай забівае іх! Чэрч - мой!

    Смачна чытаць! Асабліва будучым педагогам і сямейным псіхолагам!

    P.S.: дарэчы, у фільме здымаецца і сам Сцівен Кінг у ролі святара.

    like9 понравилось
    50

Комментарии 2

Ваш комментарий

, чтобы оставить комментарий.

Аватар пользователя
Ales_Moyski11 ноября 2014

Паважаная Мі, гэта вельмі добры прыём. Трэба ім скарыстацца як-небудзь, бо супастаўленне і сапраўды перашкаджае і сапсуе ўражанне ці ад аднаго твора ці ад другога. Не думаю, што ў мяне атрымаецца, бо часам вылазіць нават думка пра тое, а як бы экранізаваў я... Але ж паспрабаваць ніхто не забараняе, а раптам атрымаецца!

Аватар пользователя
Miraydo10 ноября 2014

Таму я вельмі з вялікай асцрожнасцю пачынаю глядзець экранізацыі. А калі гляджу, то спрабую не асацыяваць яе з арыгнальным творам і упрымаць як асобны прадукт. Так прасцей. Мне не хочацца асуджаць суб'ектыўнае бачанне сцэнарыста і рэжысёра.