Цитаты из книги Том 4. Сотая маладосць

Талент добрыя людзі не падтрымліваюць, а песцяць.

Вельмі розныя рэчы крытыка і самакрытыка. Калі недахопы заўважаеш сам і прызнаешся ў такіх-сякіх праліках, гэта — адно. Яно ўзнімае цябе, сведчыць аб сваёй сціпласці, аб тым, што здольны на большае і галоўнае ў цябе наперадзе. Твае прызнанні выбіваюць зброю з рук праціўнікаў, асабліва калі прызнаешся і ў тым, за што цябе не крытыкавалі.

Пэўнасць — сама па сабе сіла.

Няўмекі даўгавечнага не ствараюць.

Вінаватым можна сябе прызнаць, калі ёсць невінаватыя.

Ёсць людзі, якіх не баяцца крыўдзіць. І не таму, што яны беабаронныя. Проста спадзяюцца на іхнюю далікатнасць.

Хто каму напаскудзіў, той таго і ненавідзіць.

Людзі мяркуюць аб чалавеку па ўчынках, а не па словах.

Жывецца, як вянок уецца.

Літаратура...— народазнаўства, і яна пачынаецца там, дзе ты адкрываеш лёс народаў.

Кожнай барацьбе патрэбны надзейныя тылы.

Мастацтва ствараюць не толькі людзі, а і час.

Калі няшчасце цягнецца доўга, яму спачуваюць менш і менш.

У маладосці свая логіка. Настаўнікі ёй патрэбны, пакуль не вырастуць крылы.

Самае жорсткае, абразлівае слова — палёгка, бо няма на свеце слоў больш бязлітасных, зацятых, чым маўчанне.

Нявыкрыты праступак яшчэ не праступак.

Шчасце не прарастае, як зерне. Яно, як і беды, набягае хвалямі. У яго абавязкова ёсць прылівы і адлівы.

Чалавек, які пранёс пакуты, робіцца дабрэйшым.

Творчасць пачынаецца там, дзе ты перастаеш разумець рэчы, якія назіраў сотні разоў.

Адналюб заўсёды крышачку абмежаваны.