Цитаты из книги Сэрца на далонi

Што ўрэшце галоўнае ў фармаванні чалавека? Праца.

- Добрыя справы часам рухаюцца нашым эгаізмам і самалюбствам.

У подъезда редакции стоял отцовский «москвич». И Славик словно споткнулся о него. Вот он, выход. Уехать куда глаза глядят. Из города! В снежный простор! Лететь, чтоб ветер свистел в ушах! Заехать на край света. Обо всем забыть.

Аперацыі на дзецях заўсёды стамлялі яго. Колькі год практыкі, слава лепшага хірурга вобласці, а хваляваўся ён сёння, як студэнт.

Я сто разоў памірала... І, бачыце, не памерла... Бо хачу жыць.

Калі гэта людзі стануць такімі, каб разумелі адзін аднаго ва ўсім, – у палітыцы, навуцы, мастацтве, у сям'і, побыце? А можа, і не трэба такое ідэальнае ўзаемаразуменне? Сумна будзе. Барацьба супрацьлегласцей - закон жыцця і руху.

Найдаражэйшая якасць памяці – забыўлівасць... Каб нічога не забывалася, чалавецтва загінула б. Забыўлівасць лечыць і раны душы, і раны цела.

І вось яго пальцы, тоўстыя, але чулыя, абмацваюць сэрца. Удакладняюць дыягназ. Вось сэрца ляжыць на яго шырокай далоні. Жывое сэрца на далоні! І б'ецца, б'ецца, нібы хоча вырвацца.

Калі чалавек залішне высока ставіць сябе, яму ўвесь час здаецца, што другія хочуць прынізіць яго.

Званы зазванiлi так, як званiлi яны адвечна, калi iшла бяда - нашэсце ворага, навадненне, пажар. Званы клiкалi: "Падымайся, народ! Падымайся, народ!"

мужчыны - што каты, адразу , нюхам, чуюць кошку.

Барацьба супрацьлегласцей — закон жыцця і руху. Любоў і нянавісць, любоў і рэўнасць, цяпло і холад…

- Але чорт з табой. Слухай крамольныя думкі далей. Не люблю, калі атлусцелыя дзядзькі пачынаюць мяне вучыць... - Хто гэта "атлусцелыя дзядзькі"? Бацька твой, Яраш атлусцелы?... Майго бацьку фашысты павесілі. Ён таксама не прыдатны табе ў настаўнікі?

Злосны ён на бацькоў. Сення асабліва. Збудавалі дачу, напіхалі панчоху грошай... А ён працуе і мусіць харчавацца ў рабочай сталоўцы. Крыўдна, што і маці цяпер ва ўсім згаджаецца з бацькам. Нічым яе не разжаласціш.

- Вы ўратавалі майго сына, Антон Кузьміч. На ўсё жыццё вам удзячны. Маці штодня ўспамінае. Хаця б ты, кажа, павазіў доктара. Скажыце, і я кожны дзень буду вазіць вас. - Хабар? усміхнуўся Яраш. - Які хабар, доктар? - пакрыўдзіўся шафёр. - Хабар даюць за цёмныя дзялы. А тут - жыццё сына...

сур'ёзная, але чуткая, як сейсмограф.

Чалавек робіцца прымхлівы, калі ведае, што блізкі яго на краі жыцця.

Пісьменнікі — народ самалюбівы

Дзецям трэба даваць усё! На тое яны дзеці.