Цитаты из книги Письма с Земли

вечно вы обвиняете в колдовстве женщин совершивших нечто впечатляющее

Как странно, что ты не понял, что ваша вселенная, жизнь вашей вселенной — только сон, видение, выдумка.

Странно! Как странно, что ты не понял этого уже давным-давно, сто лет назад, тысячи лет назад, не понимал все время, что существуешь один-единственный в вечности.

Сейчас ты останешься один навсегда в необъятном пространстве и будешь бродить по его бескрайним пустыням без товарища, без друга, потому что ты только мысль, единственная на свете; и никому не дано ни изгнать эту одинокую мысль, ни истребить ее. А я лишь покорный слуга твой, я дал тебе силу познать себя, дал обрести свободу. Пусть тебе снятся теперь иные, лучшие сны.

лучше жить за пределами Рая с ней, чем без нее – в Раю

жестокие люди часто трусливы.

Այն, ինչ հնարավոր չեղավ ձեռք բերել ուժով և հորդորով, արվեց խորամանկությամբ և սրով։

Նրանք պատրաստ էին մեռնել,բայց լքել հայրենիքը՝ ո՛չ։

Միայն դժբախտ, հարստահարված ու ընկճված, բայց հոգով ամուր մարդիկ կարող են փրկել երկիրը։

Ով համառորեն է փնտրում,գտնում է։

Ժաննան ինքնամոռացության աստիճան հավատում էր Աստծուն, բայց անբարյացակամություն ուներ եկեղեցու արծաթասեր սպասավորների հանդեպ։

Մարդկային ոգու ուժը կախարդական մի երկիր է, որ վեր է կանգնած կեղծիքի, անարդարության և ծանր հալածանքի գարշահոտ թագավորությունից։

Նա ամեն բան մյուսներից լավ էր անում, ոչ այն պատճառով, որ ավելի շատ գիտելիքներ ուներ, նա ավելի քիչ գիտեր քան իր զինվորները: Բայց նա մեծ սիրտ ուներ: Եթե ամեն ոք իր մասին էր մտածում, ապա նա մենակ մտածում էր բոլորի մասին: Եթե յուրաքանչյուր ոք առաջին հերթին պաշտպանում էր իրեն, ապա նա իրեն ընդհանրապես չէր խնայում, քանզի, ի սկզբանե, իրեն զոհաբերել էր ամեն ինչի (Անատոլի Ֆրանսը Ժաննա դ'Արկ-ի մասին):

Ես ոչնչից չեմ վախենում, բացի դավաճանությունից:

Ինչու են նրան այդպես ջերմորեն ողջունում: Ինչու են այդքան սիրում: Գուցե աղքատները զգում են, որ նա նրանց դուստրն է: Գուցե նրանք գլխի են ընկնում, որ այս ամբողջ դժվարին ճանապարհը նա անցել է միայն նրանց համար: Իսկ նրանք չեն հեռանում, նրանք ընթանում են նրա կողքով, երկար սպասված Կույսին ուղեկցելով ամբողք քաղաքով:

Չնայած իր ամբողջ հերոսությանը և անվախ մարտիկի ու առաջնորդի զարմանալի հատկություններին, Ժաննան մնում էր կին, նա զայրանում էր, երբ իրեն հակառակվում էին և արտասվում էր, երբ իրեն ցավ էին պատճառում:

Ես սիրում եմ իմ սուրը, բայց քառասուն անգամ ավելի սիրում եմ իմ դրոշը: