Цитаты из книги Идиот. Бесы

Փողը ամենից ավելի նրանով է ստոր ու ատելի, որ նա նույնիսկ տաղանդ է տալիս:

Վախկոտը նա է, ով վախենում և փախչում է, իսկ նա, ով վախենում է, բայց չի փախչում, նա դեռ վախկոտ չէ:

Երեխաների միջոցով հոգին բուժվում է...

Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես մարդիկ այդքան կյանք ունենալով չեն կարողանում հարուստ դառնալ: Ես ճանաչում էի մի աղքատի, որը քաղցից մեռավ, հիշում եմ դա ինձ հավասարակշռությունից հանեց: Եվ եթե կարելի լիներ այդ աղքատին կենդանացնել, կարծում եմ նրան մահապատժի կենթարկեի:

Ոչ-ոք դուրս չի թռչում լուամուտից, բայց եթե հրդեհ պատահի, նույնիսկ առաջին ջենթլմենը և ամենաառաջին տիկինը դուրս կթռչի լուսամուտից: Եթե կարիքը ստիպի ճար չկա:

Անցեք մեր կողքով, և ներեք մեզ մեր երջանկությունը:

Նա չէր էլ սպասում որ իր սիրտն այդքան ցավով լցված կզարկի:

Այն ինչը սկսել է ստով, ստով էլ պետք է ավարտվի, բնության օրենքն է այդպիսին...

Ումից վախենում ես, նրան չես արհամարում:

- Բայց հիմա ես ի՞նչ ապուշ եմ, երբ հասկանում եմ, որ ինձ ապուշի տեղ են դնում:

- Գլխավորն այն է, որ արդեն փոխվել է իմ ողջ կյանքը: Ես նստել էի վագոնում և մտածում էի. «Հիմա ես գնում եմ մարդկանց մոտ. գուցե ես ոչինչ չգիտեմ, բայց սկսվել է մի նոր կյանք»: Ես որոշել եմ իմ գործը կատարել ազնվորեն ու հաստատակամ: Թերևս մարդկանց հետ ինձ համար ձանձրալի ու ծանր կլինի: Որոշել եմ բոլորի հետ նախապես քաղաքավարի ու անկեղծ լինել. չէ՞ որ ոք ոք ավելին չի պահանջի ինձնից:

- Երեխաների հետ շփվելուց հետո ես հասկանալ չէի կարող, թե ինչպես են թախծում և ինչու են թախծում մարդիկ:

- Ինձ թվում էր, որ եթե մարդ շարունակ գնա ուղիղ, գնա երկար-երկար և անցնի ահա այն գծի հետևը, հենց այն գծի, որտեղ երկինքն ու երկիրը հանդիպում են իրար, ապա այնտեղ է հարցի ամբողջ լուծումը, և անմիջապես նոր կյանք կտեսնես:

-Ես միշտ բարի եմ, և դա իմ միակ թերությունն է, որովհետև պետք չէ միշտ բարի լինել:

Կրքով շատ տարված մարդը,, մանավանդ, եթե նա տարիքն առած է, բոլորովին կուրանում է և պատրաստ է հույս տածել այնտեղ, որտեղ դա բոլորովին չկա. դեռ ավելին, խելքը կորցնում է  գործում է փոքր երեխայի պես, թեկուզև խելքի ծով լինի:

Ցրվածության պատճառը գալիս է երևակայության հավելուրդից:

Աղքատությունը արատ չէ:

Всё ещё продолжалась оттепель; унылый, тёплый, гнилой, ветер свистал по улицам, экипажи шлепали в грязи...

Их было человек сорок с лишком школьников, - стали её дразнить и даже грязью в неё кидали

В эту минуту мы стояли на мосту, облокотившись на перила, и глядели на Неву. — А знаете ли, что мне пришло в голову, — сказал я, нагнувшись еще более над перилами. — Неужто броситься в воду?